Աղջկաս և փեսայիս հարսանիքին ես նրանց նվիրեցի 30 հազար դրամ, իսկ խնամիներս այդ պահից սկսած «թարսվեցին» իմ ու աղջկաս հետ

Աղջկաս ու փեսայիս հարսանիքին ես նվիրեցի, իսկ ամեն ինչ վճարեցին խնամիները։ Նրանք ֆինանսապես ապահովված էին: Ես ուրախ էի, որ աղջիկս ապրելու տեղ կունենա, բայց խնամիս անմիջապես ասաց, որ նույնիսկ հույս չունենամ։ Ինչպես ցանկացած լավ մայր, ես ուզում էի երջանկություն և շահավետ ամուսնություն իմ իսկ դստեր համար: Իմ անձնական կյանքն ընդհանրապես չստացվեց. ես բաժանվեցի աղջկաս հորից, երբ նա ընդամենը հինգ տարեկան էր: Հետո նորից ամուսնացա, ունեի

երկու որդի՝ երկվորյակներ, բայց երկրորդ տղամարդու հետ կյանքը նույնպես այնքան էլ լավ չստացվեց։ Ժողովրդական ասացվածքն ասում է. «Գեղեցիկ մի ծնվիր, այլ ծնվիր երջանիկ»: Փեսաս գեղեցիկ տղամարդ է և հարուստ ընտանիքից: Նրա հայրը գիտնական է, նախկինում դասավանդել է հեղինակավոր բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում, իսկ այժմ՝ գործարար։ Փեսայիս ընտանիքը քաղաքից դուրս ունի շքեղ տուն՝ բարձր, լուսավոր, գեղեցիկ կանաչապատ բակով, ճոճանակով,

լողավազանով: Կա նույնիսկ բաղնիք, չնայած այն հանգամանքին, որ տանը կա ջակուզի, ցնցուղախցիկ և երկու զուգարան։ Ես երբեք նման տներում չեմ եղել, իմ ընկերներն ու հարազատները չունեն այդպիսի շքեղ տուն: Փեսայիս մայրն այնքան էլ ուրախ չէր, որ որդին ընտրեց իմ աղջկան. ասում են մեր ընտանիքը նրանց բոլորովին հավասար չէ։ Ի դեպ, աղջիկս շատ լավ մարդ է՝ բարի ու համեստ։ Հարսանիքին եսնորապսակներին նվիրեցի 30 հազար դրամ, բայց դա խնամիներիս դուր չեկավ,

նրանք վերևից էին նայում ինձ ու իմ դստերը: Ամեն ինչ պարզ դարձավ հարսանիքի երրորդ օրը։ Պարզվեց, որ երիտասարդների համար նրանց շքեղ տանը տեղ չկա, այստեղ նրանց չեն սպասում, և ոչ ոք չի էլ ուզում մտածել, որ նրանք այստեղ են ապրելու, քանի որ հարսն իրենց սրտով չէ։ Հայրիկը որոշել է ամուսնացած որդու սենյակը վերածել իր աշխատասենյակի։ Ես երբեք չէի կարող նույնիսկ մտածել այդ մասին: Նստում եմ, լսածիցս հետո ասում եմ. «Իսկ հիմա որտե՞ղ են գնալու մեր

երեխաները ապրելու։ Ընդհանրապես, հոգուս մեջ այնպիսի տխրություն կա, որովհետև ես նրանց ինձ մոտ տանելու տեղ չունեմ՝ երկու սենյականոց բնակարան, որտեղ ապրում եմ իմ երկու որդիների հետ »։ Խնամիս պատասխանեց. — Ես թողեցի ծնողներիս 18 տարեկանում, ես ինքս սովորեցի, ինքս աշխատեցի, ինքս ամեն ինչի հասա, երբեք ոչ մեկի հետ հույս չեմ կապել: Որդիս ամուսնացավ հաշվի չառնելով մեր կարծիքը, թող ինքը հաղթահարի բոլոր դժվարությունները, զրոյից կսկսի կառուցել իր

ընտանիքի կյանքը։ Ես նայում եմ երիտասարդներին, երկուսն էլ լռում են, նայում են ներքեւ: Աղջիկս տաքսի կանչեց, ես գնացի: Ես մտահոգ վերադարձա տուն, որդիներիս հետ խոսեցի և մենք որոշում կայացրինք: Որդիներս ասացին. — Մեր քույրը կարող է ամուսնու հետ ապրել մեր տանը, մենք կլինենք երեք եղբայր: Եվ մեր քույրը կլինի մեր կողքին: Երկու օր անց նրանք տեղափոխվեցին մեր տուն: Չնայած մեր տանը նեղվածք էր, բայց մենք սիրով ընդունեցինք նրանց: Մեկ տարի ապրեցինք կողք-կողքի, փոքրիկ բնակարանում, բայց շատ ուրախ ու երջանիկ: Մեկ տարի անց նրանք կարողացան գնել մեկսենյականոց բնակարան քաղաքի ծայրամասում: