Ամուսինս այդ օրը ուշ վերադարձավ տուն և խնդրեց իր համար անկողին պատրաստել հյուրասենյակում, ավելորդ հարցեր չտվեցի, իսկ առավոտյան հավաքեցի իրերս ու որդուս հետ հեռացա

Նինան պատուհանից դուրս նայեց, դրսում անձրև էր գալիս, ամուսինը հերթական անգամ ուշանում էր աշխատանքից։ Նա եկավ ու սառնասրտորեն անցավ նրա կողքով։ — Հիմա թեյ կպատրաստեմ քեզ համար, դու ամբողջովին թրջվել ես, — ասաց Նինան — Պետք չէ, ես մի փոքր էլ կաշխատեմ և հյուրասենյակում կքնեմ, որպեսզի չխանգարեմ քեզ, — պատասխանեց Իգորը: — Ի՞նչ է պատահել, ինչո՞ւ ես այդքան սառը ինձ հետ: Դու ընդհանրապես ինձ չես նկատում, նույնիսկ մեր որդի Միշկային չես նկատում, ինչ է կատարվում,- ասաց Նինան։ -Դե, քանի որ դու ինքդ սկսեցիր այս խոսակցությունը, ես դադարեցի քեզ սիրել և այլևս չեմ ուզում քեզ հետ լինել, այո, այդպես էլ է լինում, և

ոչինչ հնարավոր չէ անել, ես այլևս չեմ սիրում քեզ, Միշկային կարող ես քեզ հետ տանել,- պատասխանեց Իգորը: Նինան լաց եղավ ու մտավ ննջարան։ Առավոտյան վերցրեց որդուն, որոշեց մեկնել գյուղ, որտեղ ծնողներից տուն էր մնացել։ Գնաց դպրոց, որպեսզի ազատվի աշխատանքից, տնօրենը չցանկացավ նրան բաց թողնել և վստահեցրեց, որ միշտ ուրախ կլինի նրա վերադարձի համար։ Նինան Միշայի հետ գնաց կայարան, փողը քիչ էր, բայց սկզբի համար կբավականացնի։ Կայարանում նա տեսավ մի տարեց կնոջ, ով անցորդներին խնդրում էր իրեն գումար տալ, որպեսզի տոմս գնի ու գնա տուն։ — Ի՞նչ է պատահել,- հարցրեց Նինան: — Ես բու ժվում էի

հի վանդանոցում, չնկատեցի, թե ինչպես է ամբողջ գումարը ծախսվել բու ժման վրա, արդեն երրորդ օրն է՝ ապրում եմ սպասասրահում և անցորդներին խնդրում եմ, որ տոմսի համար գումար տան, որ կարողանամ գյուղ հասնել, — տխուր ասաց պառավը: — Երևի քաղցած ես, գնանք սրճարան, թեյ խմենք,- պատասխանեց Նինան: Հաճելի զրույց ունեցան, պառավը մի քանի կարկանդակ կերավ, Նինան նրա համար տոմս գնեց: — Չես ափսոսում, տեսնում եմ, որ դու էլ քիչ փող ունես,- ասաց պառավը: — Սար սափելի բան չկա, մի կերպ կապրենք,- ասաց Նինան և պատմեց իր պատմությունը: — Տեսնում եմ, լավ մարդ ես, արի ինձ մոտ, ես քեզ այնտեղ ամեն ինչ

կբացատրեմ,- ասաց տատիկը: Նինան չէր հասկանում, թե ինչ է կատարվում: Նա տոմսի փող էր խնդրում, բայց այժմ տաքսի է կանչել և Նինային կանչում է իր տուն։ — Փաստն այն է, որ ես մուրացկան չեմ, իրավիճակն ուղղակի այնպիսին է, որ 3 տարի մենակ եմ ապրում, մարդ չկա, ամուսնուցս փոքր բիզնես է մնացել, ունեմ սեփական բնակարան, մեքենա, ամառանոց, չկա մեկը որին թողնեմ այս ամենը, ահա ես էլ որոշեցի այս կերպ գտնել մի արժանի մարդու, ում կարող եմ թողնել իմ ողջ

ունեցվածքը մինչև մա հը, բայց եթե նման իրավիճակ ունես, ապա ապրիր ինձ հետ, մենք քո տղայի համար ամեն ինչ կգնենք, բացի այդ ես միայնակ չեմ լինի. Ցանկանու՞մ ես նոր համակարգիչ ունենալ, — պառավը դիմեց Միշային: — Այո, ես շատ եմ ուզում, մայրիկ, արի մնանք, — ասաց Միշան: Նա երազում էր համակարգիչ ունենալ: Դրանից հետո կես տարի է անցել, Նինան նորից սկսեց ուսուցչուհի աշխատել, նրանք միասին լավ էին ապրում, հանգստյան օրերին գնում էին ամառանոց, պառավը գտավ դուստր ու թոռ, իսկ Նինան ընկերացավ նրա հետ և ճակատագիրը նրան տվեց երկրորդ մայր: