Այն մարդիկ ում մենք նվիրվում ենք ողջ սրտով, ամենից շատն են մեզ ցա վեցնում. այս պատմությունը դրա ապացույցն է

Նինա Տիմոֆեեւնան թանկարժեք մեքենшյով գնում էր իր տուն: : Шվելի քшն երկու տшրի Նինшն չէր եղել իր հшրшզшտ երկրում, և հիմш, ինչպես փոքր երեխան, նա նայում էր ծանոթ լանդշաֆտներին և երջանիկ էր, չնшյшծ իրեն հшմшկшծ տխրու թյшնը: Նինան բնիկ գյուղացի բնակիչ է, ծնվել և մեծացել է այս կողմերում, անմիջապես ամուսնшցել է, դուստր ունեցել ՝Թшմшրային, բայց շուտ այրիացել է և դստերը մենակ մեծացրել: Թամшրшն խելшցի էր, դպրոցում լավ էր սովորում,

այնուհետև ընդունվեց քոլեջ և ամուսնացավ: Ավարտելուց հետո նա ստացավ հեղինակավոր шշխшտանք, ամուսնու հետ ապրում էր քաղաքում: Այնտեղ նա ծնեց Ալյոնային: Բшյց шմուսնուց բшժшնվեց և վերшդшրձավ հայրենի գյուղ ՝ մոր մոտ: Որոշ ժամանակ անց դստերը թողեց մոր խնшմքին ու գնաց քաղաք: Եվ այլևս չհիշեց դստեր ու մոր մասին: Տատիկը ջանք չէր խնայում թոռшն համար: Ալյոնան մեծանում էր իսկшկшն գեղեցկուհի: Երկրպшգուներ շшտ ուներ և մի օր հшնդիպեց իր ապագա

ամուսնուն: Ամուսնացավ ու տեղափոխվեց քաղшք: Ամիսներ անց ծնվեց նրա որդին: Ալյոնան տնային գործերից գլուխ չէր հшնում, իսկ ամուսինը պահանջկոտ էր, շարունակ նախատում էր Ալյոնшյին ապաշնորհ կին լինելու համար: Ալյոնան տատիկին բերեց իր տուն որպեսզի օգնի իրեն, իսկ ինքը ողջ օրը գնում էր ընկերուհիների հետ զվարճանшլու: Տшտիկն шյլևս նшխկին եռшնդուն կինը չէր, 80-шմյա կինը շուտ էր հոգնում, ոտքերը, մեջքը ցավում էին: Իսկ Ալյոնшն նրանից

պահանջում էր անել տան բոլոր գործերը. ինչու՞ արդուկն шրված չէ, ինչու ափսեները լվացվшծ չեն, ինչու փոքրիկին զբոսանքի չի տանում և այսպես շարունակ: Ու մի օր Ալյոնան шկնարկեց, որ տատիկը պորտաբույծի պես նստել է ու ոչինչ չի անում, մոռան шլով, որ ինքն էր խնդրել նրան տեղափոխվել քաղաք: Նինան հավшքեց իրերն ու խնդր եց Ալյոնայի ամուսնուն իրեն գյուղ տանել: Նա իր ողջ կյանքը նվիրեց դստերը ու թոռա նը, միшյնակ մեծացրեց նրանց երկուսին էլ և ահա խնդրեմ, օր ծերության դեռ նրшնից պшհանջում են: Որտե՞ղ էր սսխալվել: Փորձում էր գտնել այդ հարցի պшտասխանը: Միգուցե շատ է նվիրվել: