Ես հանգստյան օրերին որոշեցի հյուր գալ դստերս, բայց ապշեցի, երբ տեսա թե որքան տղամարդ կար նրա տանը․ ես նույնիսկ սեղանի շուրջ չնստեցի նրանց հետ

Ես շաբաթ երեկոյան եկա աղջկաս մոտ, իսկ կիրակի օրը նրա մոտ հյուրեր եկան՝ նրա ընկերներից մի քանիսը տղամարդկանց հետ: Պատկերացրեք իմ զարմանքը, երբ ինձ սեղանի մոտ չհրավիրեցին: Որպեսզի ընկերներիս առաջ նրան չամաչացնեմ, ասացի, որ չեմ ուզում նրանց հետ ուտել, բայց որպեսզի չխանգարեմ, կգնամ զբոսնելու։ Ու քանի որ քաղաքը չգիտեի ու վախենում էի մոլորվելուց, օրվա մեծ մասն անցկացրեցի մուտքի մոտ դրված նստարանին։ Ես երեք երեխա ունեմ, բոլորն արդեն չափահաս են և հեռացել են հայրական տնից։ Ավագս ապրում է արտասահմանում, այնտեղ ունի ընտանիք և երկու երեխա։ Քանի տարի առաջ են գնացել, նրան այլևս չտեսա, միայն

լուսանկարներ, նամակներ, շնորհավորանքներով հեռագրեր։ Քանի՞ անգամ եմ խնդրել, որ գա, ցույց տա կնոջն ու երեխաներին, բայց նա երբեք չի կատարել իմ ցանկությ ունը: Պատկերացնում եք, ես ունեմ թոռնիկներ, որոնց չեմ գրկել: Միջնեկ աղջիկս նույնպես ամուսնացած է, ինքն էլ է մեկնել ամուսնու մոտ, միայն մեկ աղջիկ ունեն, երբեմն այցելում են, բայց ոչ երկար ժամանակով։ Ընտանիքում ամեն ինչ լավ է, նրա հոգին հանգիստ է: Բայց ամենափոքրը՝ Մարիան, դեռևս մենակ է, նա ամուսնացավ մեր գյուղից մի տղայի՝ Էդգարի հետ, բայց երեխայի ծնվելուց հետո նրանց մոտ ինչ-որ բան չստացվեց, նրանք բաժանվեցին: Մարիան գնաց քաղաք, ավարտեց

տեխնիկումը, աշխատանքի ընդունվեց որպես դերձակուհի, և շուտով վերցրեց թոռանը։ Ես շատ էի կարոտել, ուստի որոշեցի այցելել կրտսեր աղջկաս։ Ճանապարհը երկար էր, գնում էի ու պատկերացնում, թե ինչպես կգրկեմ աղջկաս, կհամբուրեմ թոռնիկիս։ Ես նրանց չեմ տեսել արդեն երեք տարի։ Ես վերցրեցի մթերքներով լի տոպրակ։ Դժվար է ամեն ինչ տանել, բայց ես չէի կարող գնալ առանց նվերների… Երբ եկա աղջկաս տեսնելու, թոռնիկիս չճանաչեցի, իսկապես շատ է մեծացել։ Բայց աղջիկս մի տեսակ սառը ողջունեց։ Ասաց, որ կայարանում ինձ դիմավորելու ժամանակ չի եղել, քանի որ պատրաստվում էր հյուրեր ընդունել։ Ես շաբաթ երեկոյան եկա աղջկաս մոտ,

իսկ կիրակի օրը նրա մոտ հյուրեր եկան՝ նրա ընկերուհիներից մի քանիսը տղամա րդկանց հետ: Նրանք սեղան նստեցին, բայց դուստրս ինձ սեղանի մոտ չհրավիրեց: Ես խոհանոցում կանգնած չգիտեի ինչ անել, նրանք սկսել էին իրենց կերուխումը: Աղջիկս մի քանի անգամ ձայն տվեց դստերը, կանչում էր սեղանի մոտ, իսկ իմ մասին չհիշեց: -Մա՛մ, իսկապե՞ս, դու չես ուզում մեզ հետ նստել, երիտասարդների հետ քեզ

հետաքրքիր չէ՞։ — հարցրեց աղջիկս: Որպեսզի ընկերներիս առաջ նրան չամաչացնեմ, ասացի, որ չեմ ուզում նրանց խանգարել ու կգնամ զբոսնելու: Ու քանի որ քաղաքը չգիտեի ու վախենում էի մոլորվելուց, օրվա մեծ մասն անցկացրի մուտքի մոտ դրված նստարանին։ Լավ է, որ գոնե օրը տաք ու արևոտ էր։ Երբ հյուրերը գնացին, վերադարձա և առանց ընթրելու գնացի քնելու: Հաջորդ օրը գնացի տուն։ Ինչու՞ ես այսքան ավելորդ դարձա իմ երեխաների համար, բայց որքան սեր, հոգատարություն և մայրական ջերմություն եմ նրանց նվիրել: Որտե՞ղ եմ սխալվել: