Ծննդատանը պալատում մի երիտասարդ աղջկա հետ էի պառկած․ նա անկողնուց վեր չէր կենում, միշտ գունատ էր

Հ ղիության վերջին ամիսներին ինձ մոտ առաջացան խնդիրներ, և ապահովության համար ինձ խորհուրդ տվեցին մնալ հիվանդանոցում: Ծնն դատանը պալատը կիսում էի մի երիտասարդ աղջկա հետ, մոտ 25 տարեկան: Նա գրեթե վեր չէր կենում մահճակալից, նրան երբեք կաթ իլայիններ, պրե պարատներ չէին նշանակում: Մի օր առավոտյան բո ւժքույրը ներս բերեց ՈՒ ՁՀ սարքը, իսկ հետևից մտավ բժ իշկը՝ շատ մռայլ դեմքով: —Անի ջան, արի ստուգենք, տեսնենք՝ ինչպես ես: ԱՆհրաժեշտ

պրոցեդուրաներ կատարելուց հետո բ ժիշկն ասաց. -Ուրեմն այսպես: 1.1մմ: Ես այնքան էլ լավ չեմ հասկանում այդ ամենը, բայց հարևանուհուս գու նատ դեմքից ենթադրեցի, որ գործերը լավ չեն: —Չէ, բժ իշկ, համաձայն չեմ… էլի ենք սպասում: Չեմ թողնի: —Չեմ թողնի, համաձայն չեմ: Հո մանկապարտեզ չէ: Ես զգուշացրել եմ, որ կա րերի հետ խաղ չեն անում: Զգուշացրել եմ, չէ՞: —Հա… Երբ բժ իշկը դուրս եկավ պալատից, սկսեցի հանգստացնել արտասվող հարևանուհուս: Պարզվեց, որ նրա մոտ

արդեն չորրորդ հղ իությունն է, ու մինչ այդ երեք անհաջող ու դառը փորձ է ունեցել: Առաջին երկու երեխաները ժամանակից շատ շուտ էին ծնվել՝ կե սարյան հատումով, բայց ողջ չէին մնացել, երրորդ հղ իությունն ընհդատվել էր դեռ սկզբում, և վերջապես երկարատև բու ժումներ ստանալուց ու Սուրբ վայրեր այցելելուց հետո, երբ բժ իշկները նրան հույս չէին տալիս, Անիին հաջողվել էր հղ իանալ չորրոդ անգամ: Ու մինչ հի վանդանոց գալը նա 6-7 ամիս անդադար պառկած է մացել տանը, հետո եկել հի

վանդանոց, որ մնա բժ իշկների հսկողության տակ: Հետո նա ասաց, որ բ ժիշկն ուղղակի պնդում է կատարել շտապ վի րահատություն, քանի որ կարերը կարող են չդիմանալ, ու այդ դեպքում Անիին փրկելու համար հաշված րոպեներ կմնան: Բայց նա չէր ուզում, որ երեխան նորից շուտ ծնվի, քանի որ վա խենում էր, որ կարող է էլի թույլ լինել ու չապրել… 20 օր անց արթնացա ու առաջին հերթին նայեցի Անիին: Զգացի, որ նա չափազանց գունատ է ու ձեռքերով բռնել է որ ովայնը: Ինձ թվում էր, որ նա ուզում

է մի բան ասել, բայց չի կարողանում: Գոռալով դուրս վազեցի պալատից ու կանչեցի բժ իշկներին: Մի քանի վայրկյանից ինձ արդեն հարազատ դարձած մարդը վի րահատարանում էր: Մտա պալատ, նստեցի Անիի մահճակալին, նրա բարձի տակից հանեցի սրբապատկերը, որի դիմաց նա ամեն երեկո աղոթում էր. —Օգնիր նրան, Աստված ջան, խնդրում եմ, օգնիր…-լացում էի ու շարունակ կրկնում նույն բանը:

Անհամբեր սպասում էի բո ւժաշխատողներից մեկին: Երբ եկավ բժ իշկը, որ զն նի ինձ, ասաց. —Ամենաբարդ վի րահատությունն էր, Անիին այն աշխարհից հետ բերեցինք, փոքրիկին էլ հետը: 1 ժամից նորաթուխ մայրիկը կարթնանա ու կհանդիպի իր իրականացած երազանքին՝ իր դստրիկին: Բժ իշկի դուրս գալուց հետո սրբապատկերը ամուր սեղմեցի կր ծքիս ու սկսեցի արտասվել, բայց այս անգամ արդեն ուրախությունից…