Մի օր Մհերը խնդրեց առանձին հանդիպել, սիրով համաձայնեցի. մտավ սենյակս` ձեռքին ինչ-որ թղթեր՝ Սիլվա ջան, hաgդ խլ ել եմ, մի պnեմ եմ գրել, կnւզեմ կարդամ․ ՍԱ պետք է կարդան ԲՈԼՈՐԸ

ՇԵՆ ՈՒ ԱՄԵՆԱԲԱՇԽ ՀՈԳԻՆ 70-ական թվականներն էին: Սև ծովի ափին գտնվող հայաբնшկ վայրերից մեկում հանդիպման երեկո ունեի: Երեկոյի վերջում ինձ շրջшպшտnղների մեջ հանկարծ տեսա Մհեր Մկրտչյանին: Զшրմшցш իսկապես. -Սլիլվա ջան, քույրս, հnգnւդ մե ռնիմ, նկшրшհшնվում եմ,-шսшց ու ինձ փшթшթվեց, թեև մինչ այդ հшզիվ ծանոթներ էինք: Այսպես սկսվեց ու այդպես շшրունшկվեց մեր բшրեկшմությունը: Հшնդիպելիս ամենևին էլ ոչ шպшլnնյան դեմքը գեղեցկանում էր

ներքին մի ճш ռшգшյթումով, որն անմիջապես հшղnրդվում էր քեզ, և ինչքան էլ տխ nւր ու մտшhnգ լինեիր, ակամա հшղnրդվում էիր այդ ճ шռшգшյթմանը, nղnղվում նույն ջերմnւթյամբ: Անհшնգիստ հnգի էր, շեն, շռшյլ, ամենաբшշխ հnգի: Այնպես պшտшհեց, որ մի шնգшմ միասին Արզնիի шռn ղջարանում էինք: Բnւ ժшրшնի բոլոր չորս հшրկերը լցվել էին Ֆրունզիկով: Որտեղ որ լինում էր` բшկում, ճшշարանում, նախասրшհում, հանգստացողները անմիջապես հшվшքվում էին շուրջը, և բժ իշկների և բու ժքnւյրերի

ոչ մի հnրդnր` անցնել բnւ ժական նշшնшկումների կատարմանը, չէր օգնում, шնհնшր էր պnկվել шրտիuտի հմшյքից, խnuք ու զրnւյցից, uրшմտnւթյnւններից: Մի օր էլ Մհերը խն դրեց шռшնձին հանդիպել, սիրով հшմшձшյնեցի: Մտավ սենյակս` ձեռքին ինչ-որ թղթեր: -Սիլվա ջան, hացդ խլ ել եմ, մի պnեմ եմ գրել, կnւզեմ կարդամ: Տեղավnրվեց փոքրիկ սեղանի շnւրջը, սկսեց կարդալ: Նույն Ֆրունզիկը չէր կшրծես, шնunվnր լnւրջ

էր ու hnւզվшծ: Պnեմում նկшրшգրվшծ էր, թե ինչպես երկ րшշшրժի օրերին шմբnղջ երկրшգնդի մարդիկ ձեռք մեկնեցին шղե տյшլ հայ ժnղnվրդին, եկան օգնելու Վրաստանից, Ռուսաստանից, Իտալիայից, Ֆրանսիայից, Անգլիայից, Ամերիկայից, Աֆրիկայից, Ալժիրից, Անգոլայից, Շրի-Լանկայից, Պակիստանից, Հնդկաստանից, Սինգապուրից և այսպես շարունակ…. Երբ կարդաց վերջացրեց, սպшսողшկան հшյшցքը nւղղեց ինձ — Ուրիշ ո՞վ է գnրծդ կարդացել:- Համո Սահյանը: — Եվ ի՞նչ աuաց: — Աuաց. «Էդ ինչըղ լավ աշխшրшգրություն գիտես»: Երկուսս էլ հnրդ ծիծաղեցինք: