Սկեսրայրս դուրս վռնդեց ինձ ու մորս մեր սեփական տանից, ու միայն իմանաք, թե հետո կյանքը ոնց պատ ժեց նրան

Մայրիկն ու հայրիկը ավտով թարի էին ենթարկվել, հայրիկը տեղում մա հացել էր, իսկ մայրիկը դարձել էր հաշ ման դամ: Չնայած ես ու մայրս վատ էինք ապրում, բայց շատ համերաշխ էինք։ Մայրիկիս օգնությամբ ես գերազանցությամբ ավարտեցի համալսա րանը և հրավիրվեցի լավ վարձատրվող պաշտոնի։ Կյանքն ավելի հեշտացավ, մայրս նույնիսկ մի փոքր երիտասարդացավ, սկսեցին բու ժել նրան, և շուտով մայրս արդեն

սկսեց ապրել առանց արտաքին օգնության: Մեզ մոտ աշխատանքի եկավ ընկերութ յան սեփականատիրոջ որդին, մենք ծանոթացանք և սկսեցինք հանդիպել, և շուտով Սերգեյն ինձ առաջարկեց ձեռքն ու սիրտը։ Սերգեյի հայրը մի քանի գործարանների ու ֆիրմաների սեփականատեր էր, որոնցից մեկն այն է, որտեղ ես աշխատում էի։ Ապագա ամուսնուս հայրն առանձնապես երջանիկ չէր, բայց հարգում էր որդու

ընտրությունը։ Տեղափոխվեցի Մոսկվա, ամուսնուս ծնողները մեզ բնակարան տվեցին, մեզ լավ աշխատավարձով տարան ուրիշ ընկերությունում աշխատանքի ու որոշեցինք մորս տանել մեզ մոտ, նա մի քիչ մեզ հետ ապրեց ու ասաց, որ կգնա. Չեմ ուզում խանգարել երիտասարդներին. Բայց ես ու ամուսինս որոշեցինք նրա համար բնակարան վարձել՝ մեզնից ոչ հեռու։ Մեզ մոտ ամեն ինչ լավ էր, ես ամեն օր գնում էի մայրիկիս մոտ, բայց այդ օրը չկարողացա..

Հասնելով տուն՝ զանգեցի մորս, բայց նա չվերցրեց հեռախոսը, ես սկսեցի անհանգստանալ, և ես ու ամուսինս որոշեցինք գնալ նրա մոտ, բայց երբ հասանք, ոչ ոք դուռը չբացեց մեզ համար։ Հարևանները մեզ պատմեցին, որ մի տղամարդ է եկել, կնոջը դուրս է քշել բնակարանից և ասել, որ այլեւս չհայտնվի որդու ընտանիքում։ Ես հասկացա, որ դա իմ սկեսրայրն է, գնացի նրա մոտ, ամեն ինչ պատմեցի, իսկ նա ինձ

ասաց. եթե ինչ-որ բան ինձ չի գոհացնում, ապա կարող եմ հեռանալ, քանի որ այն ֆիրման, որտեղ ես և ամուսինս աշխատում ենք, իր ընկերությունն է»: Առանց երկար մտածելու հրաժարականի դիմում գրեցի, քարտուղարուհու մոտ գրանցեցի ու մայրիկիս մոտ մեկնեցի քաղաք։ Մեկ օր անց ամուսինս եկավ ինձ մոտ և սկսեց խնդրել, որ վերադառնամ, բայց ես ասացի, որ մայրս ինձ համար աշխարհում ամենակարևոր

բանն է։ Ամուսինս ժպտաց և ասաց. «Ես քեզանից այլ պատասխան չէի սպասում։ Ես հրաժարվեցի, բանալիները տվեցի մորս և ասացի, որ ինձ այլևս չանհանգստացնեն, նրանք այլևս որդի չունեն»։ Ես գրկեցի նրան ու լաց եղա։ Հիմա ես ու ամուսինս համալրման ենք սպասում, սկեսրայրիս հետ չենք շփվում, իսկ սկեսուրս գալիս է մեզ մոտ ու շատ ուրախ ենք դրա համար։ Մայրս ծննդաբերությունից մեկ օր առաջ ասաց,

որ պետք է բոլորս միասին խոսենք։ Նա ինձ խնդրեց, որ հաշտություն կնքենք Սերգեյի հոր հետ, ես ասացի, որ այլևս չեմ ուզում քննարկել դա։ Բայց մայրս պնդում էր, որ նա մեզ սիրում է, բայց իր ձևով։ Նա վեր կացավ ու զանգահարեց սկեսրոջս, նա 3 տարի սպասում էր այս զանգին, զրուցեցինք, նա ինձանից և մայրիկիս ներողություն խնդրեց: Սկեսուրս մեզ համար մեծ տուն գնեց Մոսկվայում, բոլորս տեղափոխվեցինք

այդ տուն, ես ծնեցի երկվորյակներ՝ տղա և աղջիկ, մայրս մեզ հետ է ապրում, օգնում է տնային գործերում, սկեսրայրս պաշտում է իր թոռներին, նա շատ է փոխվել. Ամուսինս աշխատում է հոր հետ, նա իր գործերը հանձնում է նրան և ցանկանում է վայելել շփումը թոռների հետ։ Մարդիկ, ովքեր հի վանդ են, նույնպես մարդիկ են, և նրանց հոգին կարող է շատ ավելի մեծ լինել, քան առո ղջ մարդու հոգին. վերևից մի նայեք հի  վանդներին, ճակատագիրը կարող է ձեզ շատ խիստ պատժել: