Սոնան այդ օրը անտրամադիր գնաց տուն, նա կրճատումների տակ էր ընկել աշխատանքի վայրում․ բայց նման պահվածք ամուսնուց հաստատ չէր սպասում

Սոնան տխուր գնաց տուն։ Աշխատավայրում տեղեկացրին, որ կազմակերպությունը գտնվում է սնանկության փուլում, ուստի մեծ կրճատումներ են սպասվում։ Նա սկսել էր աշխատել այս կազմակերպությունում, երբ սովորում էր ինստիտուտում և արդեն 5-րդ տարին է, ինչ աշխատում է այստեղ։ Նա սիրում էր իր աշխատանքը, նրան դուր էր գալիս թիմը, բացի այդ բարձր աշխատավարձ էր ստանում: Նա նաև շատ էր վախենում աշխատանքը կորցնելուց, քանի որ հիփոթեք ուներ։ Սոնան ու Սերգեյը ամուսնանալուն պես երկու սենյականոց բնակարան վերցրին հիփոթեքով:Գրեթե բոլոր ծախսերը՝ հիփոթեքը, կոմունալ վճարումները և գնումները ընկան Սոնայի

ուսերին, քանի որ Սերգեյի եկամուտը անկայուն էր։ Սոնան հույս ուներ, որ Սերգեյի բախտը դեռ կբերի, և նա լավ աշխատանք կգտնի կայուն աշխատավարձով։ Բայց Սերգեյը երկար չէր մնում մեկ աշխատավայրում, նրա բախտը չէր բերում գործատուների հետ, նրանք չէին գնահատում նրա պրոֆեսիոնալիզմը, չէին գնահատում նրա հանճարեղ մտքերն ու լավ ու բարձր հատկանիշները: Իսկ Սոնան նրան հանգստացնում էր և հաավատում էր, որ մի օր կգտնի լավ աշխատանք: Բայց երբ նա Սերգեյին պատմեց աշխատավայրում տիրող իրավիճակի մասին, Սերգեյը սկսեց նրան մեղադրել: Նա նախատեց նրան, որ ստիպեց հիփոթեքով բնակարան

վերցնել, որ իրենք կարող էին ապրել իր ծնողների հետ։ Բայց Սոնան չէր ուզում այդպես ապրել և հանուն նրա նա նման զո հողությունների գնաց։ Նա նախատեց Սոնային, որ իր ամբողջ գումարը ծախսում է իր վրա, և ամբողջ աշխատավարձը չի տալիս ամուսնուն և նա ստիպված է անընդհատ իրենից գումար խնդրել։ Եվ հիմա էլ թող նա ինքնուրույն զբաղվի իր խնդիրներով: Սոնան լսում էր և չէր հավատում իր ականջներին։ Ինչպե՞ս կարող էր նա դա ասել, երբ նա ինքն էր վճարում հիփոթեքի և կոմունալ ծառայությունների համար, և ինքն էր հոգում բոլոր ծախսերը, քանի որ Սերգեյը երբեք փող չուներ: Եվ նա մեղադրում է իրեն, որ պարզ չէ, թե ինչի վրա է

գումար ծախսում։ Նրանք բաժանեցին սենյակները. Սերգեյը տեղավորվեց ճաշասենյակում, քանի որ հեռուստացույց կար, իսկ Սոնան տեղավորվեց ննջարանում, քանի որ նա դեռ աշխատում էր ամբողջ օրը։ Եվ այդ օրվանից Սոնան դադարեց խոսել նրա հետ, անգամ հաց չէր գնում: Սոնան սպասում էր, որ ամուսինը ներողություն կխնդրի, աշխատանքի կընդունվի և իր վրա վերցնի ծախսերի մի մասը: Ցավոք սրտի, դա տեղի չունեցավ։ Եվ այս մեկ ամսվա ընթացքում նա հասկացավ, որ իրեն ձեռնտու չէ ամուսնու հետ ապրելը։ Ամուսնության ընթացքում նա առաջին  անգամ կարողացավ գումար խնայել, երեկոյան ավելի շատ ազատ ժամանակ ուներ,

քանի որ կարիք չկար վառարանի մոտ կանգնել և լվանալ կեղտոտ ափսեների կույտը: Սոնան մնաց իր աշխատանքին: Ղեկավարությունը գնահատեց նրա պրոֆեսիո նալիզմը և չէր ցանկանում բաժանվել նրանից։ Եվ նա երախտապարտ էր, որ այս իրավիճակը ցույց տվեց իր Սերգեյի իրական դեմքը։ Ամուսնալուծությունն ու ունեցվածքի բաժանումը բարոյապես դժվար էին և՛ Ջուլյայի, և՛ Սերգեյի համար։ Բայց Սոնան կարողացավ ապացուցել, որ բնակարանը գնվել է իր փողերով: Սոնան կարողացավ պաշտպանել իր իրավունքն ու սեփականությունը։ Բայց քանի՞ կին է շարունակում հավատալ «պայծառ ապագայի» պատրանքին և միայնակ կրել ընտանեկան դժվարությունների ողջ բեռը…