Տարեց կինը գալիս էր քաղաք՝ որդու մոտ, ողջ ճանապարհին մտածում էր, թե հարսն ինչպես կընդունի իրեն․ բայց երբ բացվեց տան դուռը, կինն ուղղակի քարացավ տեսածից

Տիկին Մարգարիտան ամառանոցից վերադարձավ տուն՝ իր հետ բերելով պահածոները, մուրաբաները, չրերը: Ամեն ինչ իր ձեռքով էր պատրաստել, սիրով ու ջանասիրությամբ: Մտածում էր մեծ բաժինը կտա դստերը, իսկ հարսը թող բավարարվի եղածով: Նա մտավ տուն, երկու ամիս տանը չէր եղել: Ճանապարհին մտածում էր, որ հարսը հավանաբար հոնքերը կիտած տան մեջ ման է գալիս, պատկերացնում էր նրա դժգոհ դեմքը, երբ իրեն տեսնի: Մարգարիտան հիշեց, որ մինչ ամառանոց գնալը նա անտեղի վիճեց հարսի հետ, անտեղի մեղադրեց նրան, և հետո

միայն իմացավ, որ իր հին լուսանկարները իր իսկ դւստրն է աղբամանը նետել: — Ոչինչ, չի հալվի, մի քանի բառ էլ թող ավել լսի, — մտածեց հարսի մասին Մարգարիտան: Նա իր բանալիով բացեց դուռը և ներս մտավ: Ներսում տարածվել էր կարկանդակների անուշ բույրը, բնակարանը փայլում էր մաքրությունից: «Հավանաբար հյուրերի են սպասում», — քամահրանքով մտածեց նա ու առաջ անցավ: Իր սենյակում ծաղիկներ կային դրված, իր սիրած ծաղիկներն էին, նկատեց նաև նոր ծածկոցը: Մարգարիտան աչքերին չէր հավատում: Լսվեց դռան ձայնը, հետո

ոտնաձայներ: Մարգարիտան դուրս եկավ սենյակից և նկատեց հարսին, որը մոտեցավ ժպտալով, գրկեց ու ասաց. — Բարև մայրիկ, բարի գալուստ: Ինչպե՞ս ես, ներիր, մենք չկարողացանք գալ: Ես քո սիրելի թխվածքն եմ պատրաստել, հիմա թեյ կլցնեմ: «Իմ աղջիկը երբեք դա չէր անի», — մտածեց կինը և անմիջապես կանգ առավ: Եվ, իրոք, երբեք էլ նրա դուստրն այսքան հոգատար և ուշադիր չի եղել իր նկատմամբ: Վերջին

անգամ այցելել է մորը 5-6 ամիս առաջ։ Նա միայն զանգում է, հեռվից անհանգստանում է մոր համար: Պարզվում է, որ հարսը վատը չէ, կամ էլ, երեւի, խորամանկ է։ Երեկոյան որդին վերադարձավ տուն։ Նրանք նստեցին սեղանի շուրջ: Իր սիրելի ուտեստներն էին, աղցանները: Մարգարիտան նայում էր որդուն և հարսին և անչափ երջանիկ էր, ինքն իրեն խոստացավ, որ հարսին այդուհետ կսիրի իր դստեր պես: Ողջ գիշեր մտածում էր, ի՞նչն էր իրեն խանգարում առաջին իսկ օրվանից սիրել ու հարգել այդ աղջկան և չէր գտնում պատասխանը: