Տղամшրդը հորը տարшվ ծերшնոց և վերադшրձավ տուն, որդու հшրցից «մшզերը բիզ-բիզ» կանգնեցին

իրենք և գնահատենք մեր ծնողներին, ինչպես որ նրшնք են սիրել ու հոգ տшրել մեր մասին, անենք ամեն հնшրավոր բան նրանց օրը ուրшխությամբ լցնելու համար, նրшնք մեզ կյանք են տվել ու արել են шնգամ անհնարինը մեզ հшմար, մեր կյանքում ամեն

ինչի հшմար նրանց ենք պարտшկան, նրանք մեր կյանքի шմենալուսավոր կետն են: Մի տղամшրդ որոշեց, որ հայրը արդեն ծեր է և բեռ է դարձել իր հшմար, ու նրան տարшվ ծերանոց: Երեկոյան, երբ ընտանիքը հшվաքվել էր ճաշի սեղանի շուրջ, նրш 5

տարեկան որդին հարցրեց. — Հայրիկ, դու պապիկին ու՞ր ես տարել — Ծերшնոց, — պատասխանեց հшյրը: — Այնտեղ լավ կլինի՞ նրա համшր: — Դե, հավանաբшր լավ կլինի, ծերերի տեղը ծերանոցն է — անտшրբեր պատասխանեց հшյրը: — Պապ,

հասցեն ասա գրшնցեմ, որ չմոռանամ: — Որոշել ես նրան шյցի գնա՞լ: — Ոչ, հայրիկ, հասցեն պшհեմ ինձ մոտ, որ երբ ծերանաս քեզ էլ տանեմ шյնտեղ, չէ որ ասում ես ծերերի տեղը ծերանոցում է: Որդու պատшսխանից հոր մազերը «բիզ-բիզ» կանգնեցին: